Brzoskwinia

Brzoskwinia to miękki, soczysty i mięsisty owoc pestkowy wytwarzany przez drzewo brzoskwiniowe. Brzoskwinie uprawiano w Chinach już 8 tysięcy lat temu, a udomowiono co najmniej 4 tysiące lat temu. Brzoskwinia jest głęboko wpleciona w tradycje chińskie.

Odmiany

Znane są setki odmian brzoskwiń i nektarynek. Są one podzielone na dwie kategorie – szlachetne i ozdobne, w zależności od tego, czy miąższ przywiera do pestki czy nie. Szlachetne to te, których miąższ łatwo oddziela się od pestki. Ozdobnymi nazywamy te, których miąższ ściśle przylega do środka. Niektóre odmiany są częściowo szlachetne i ozdobne, dlatego nazywa się je półszlachetnymi. Rodzaje szlachetne są preferowane do jedzenia świeżego, a typy ozdobne do konserw. Miąższ owocowy może być od kremowo-białego do ​​głębokiego żółtego. Odcień i odcień koloru zależy od odmiany.

Brzoskwinie z białym miąższem są zwykle bardzo słodkie, z niewielką kwaskowatością, podczas gdy brzoskwinie o żółtym zabarwieniu mają typowo kwaśny smak połączony ze słodyczą. Oba kolory często mają czerwoną barwę na skórze. Brzoskwinie o niskiej zawartości kwasu są najpopularniejszymi gatunkami w Chinach, Japonii i sąsiednich krajach azjatyckich, podczas gdy Europejczycy i mieszkańcy Ameryki Północnej od dawna preferują kwaśne odmiany o żółtym miąższu.

W hodowla brzoskwiń preferuje się odmiany o większej twardości, bardziej czerwonym kolorze i krótszym pomarszczeniu na powierzchni owoców. Te cechy ułatwiają wysyłkę i sprzedaż do supermarketów poprzez poprawę atrakcyjności dla klienta. Jednak ten proces selekcji niekoniecznie doprowadza do polepszenia smaku. Brzoskwinie mają krótki termin przydatności do spożycia, więc komercyjni hodowcy zwykle sadzą mieszankę różnych odmian, aby owoce mogły być wysyłane przez cały sezon.

Nektaryny

Odmiana P. persica var. nucipersica, potocznie nazywana nektaryną ma gładką skórę. Czasami określa się ją mianem „ogolonej brzoskwini” lub „bezsmakowej brzoskwini”, ze względu na brak kłaczków lub krótkich włosów. Chociaż brzoskwinie i nektaryny są uznawane komercyjnie za różne owoce, a nektaryny często błędnie są uważane za krzyżówki między brzoskwiniami i śliwkami lub „brzoskwinia ze śliwkową skórką”, nektaryny należą do tego samego gatunku co brzoskwinie. W kilku badaniach genetycznych stwierdzono, że nektarynki są wytwarzane z powodu recesywnego allelu, podczas gdy dominuje rozmyta skóra brzoskwini.

Podobnie jak w przypadku brzoskwiń, nektarynki mogą być białe lub żółte, a także szlachetne lub ozdobne. Średnio nektaryny są nieco mniejsze i słodsze niż brzoskwinie. Brak łusek skórnych może sprawić, że skórki nektarynowe będą bardziej czerwonawe niż skórki brzoskwini, przyczyniając się do owocowego wyglądu śliwki. Brak puchu na skórze nektarynek oznacza również, że ich skóra jest łatwiej siniaczona niż brzoskwinie.

Historia nektaryny jest niejasna – pierwsza nagrana wzmianka w języku angielskim pochodzi z 1616 r., ale prawdopodobnie wyrosła dużo wcześniej w rodzimym zakresie brzoskwiń w środkowej i wschodniej Azji.

Wartości odżywcze brzoskwini

Średniej wielkości brzoskwinia o wadze 100 gram zawiera niewielkie ilości niezbędnych składników odżywczych , ale żaden nie stanowi znacznej części wartości dziennej. Podobnie nektaryny mają niską zawartość składników odżywczych. Obciążenie glikemiczne przeciętnej brzoskwini wynosi 5, podobnie jak w przypadku innych owoców o niskiej zawartości cukru.

Całkowite polifenole w mg na 100 g świeżej masy wynoszą 14-102 w nektarynach z białym miąższem, 18-54 w nektarynach z żółtym miąższem. Głównymi związkami fenolowymi zidentyfikowanymi w brzoskwini są kwas chlorogenowy, katechiny i epikatechiny wraz z innymi związkami, w tym kwas galusowy i kwas elagowy. Rutyna i izoquercetyna są głównymi flawonolami występującymi w brzoskwiniach ozdobnych.

Brzoskwinie o czerwonym miąższu są bogate w antocyjany, w szczególności glukozydy cyjanidynowe w sześciu odmianach brzoskwiń i nektaryn. Nasiona brzoskwini zawierają cyjanogenne glikozydy, w tym amigdalinę. Substancje te są zdolne do rozkładnia się na cząsteczkę cukru i gazowego cyjanowodoru.

Alergia lub nietolerancja brzoskwini jest stosunkowo powszechną formą nadwrażliwości na białka zawarte w brzoskwiniach i pokrewnych owocach (takich jak migdały). Objawy mogą mieć różny zakres: od objawów miejscowych (np. Zespół alergii w jamie ustnej, pokrzywka kontaktowa) po cięższe reakcje ogólnoustrojowe, w tym anafilaksję (np. Pokrzywka, obrzęk naczynioruchowy, objawy żołądkowo-jelitowe i oddechowe). Działania niepożądane są związane z „świeżością” owoców – owoce obrane lub w puszkach mogą być tolerowane.