Odmiany jesienne gruszek

Bera Hardego. Owoce duże, żółte, mocno złotawą rdzą pokryte. Mięsiwo delikatne, rozpływające, bardzo słodkie, aromatyczne. Dojrzewa w październiku i daje się przetrzymać przez listopad. Drzewo wielkie, silnie i zdrowo rośnie. Na mrozy dosyć wytrzymałe, zwłaszcza o ile rośnie w miejscach suchych na ziemiach lżejszych, więcej piaszczystych. Znakomicie udaje się na gruntach lekkich, piaszczystych. Rodzi nie zbyt wcześnie ale obficie i corocznie, o ile drzewo jest nawożone. Z powodu zbyt wielkich owoców wymaga osłoniętego miejsca od wiatrów.

Odmiana ta wybornie nadaje się na podkładkę przewodnią do szczepienia na niej odmian słabo rosnących.

W sadach krzaczastych bardzo dobrze udaje się i jest do tej uprawy zalecana.

Bera lyońska. Owoce dosyć duże, złoto-żółte, z czerwonym rumieńcem. Mięsiwo rozpływające, soczyste, winkowato-słodkie. Dojrzewanie wypada w październiku, w zimnej piwnicy trwa do końca listopada. Na targach bardzo chętnie jest nabywana, przewozy znosi doskonale. Drzewo bardzo silnie i zdrowo rośnie, wymaga ziemi dobrej, gliniastej, żyznej, ciepłej i dostatecznie wilgotnej. Owocowanie rozpoczyna późno, rodzi nadzwyczaj obficie.

Do uprawy krzaczastej bardzo dobrze się nadaje.

Le Bron. Owoce duże, podłużne, zielone, w czasie dojrzewania jasno-żółte. Mięsiwo miękkie, soczyste, winkowato-słodkie. Dojrzewa na początku października i w dobrej, chłodnej piwnicy może przetrwać do końca listopada. Drzewo o średnim wzroście rośnie dosyć bujnie, gałęzie rozkłada rzadko i wznosi je do góry. Na mrozy dosyć wytrzymałe, lecz z powodu wielkich owoców należy sadzić w miejscu zasłoniętym od wiatrów.

Diuszesa Wiliamsa. Owoce wielkie, żółtawe z czerwonym rumieńcem. Mięsiwo dosyć smaczne, słodko -kwaskowate. Dojrzewa przez październik i listopad. Drzewo dosyć silne, bujnie rosnące o gałęziach obwisłych. Na mróz w młodości dosyć czułe, lecz w starszym wieku jest dosyć wytrzymałe. Gruntu wymaga bardzo żyznego, gliniastego, ciepłego i umiarkowanie wilgotnego. Owocuje wcześnie, corocznie i dosyć obficie.

Salisbury. Owoce średnie, złoto-żółte, ordzawione. Mięsiwo masłowate, rozpływające się, nadzwyczaj soczyste i aromatyczne, bardzo smaczne. Dojrzewa w październiku i w zimnej piwnicy może przetrwać do połowy listopada. Drzewo dosyć duże, rośnie dosyć silnie i tworzy koronę wysoką, stożkowatą, rzadką, o gałęziach cienkich zwieszonych. Bardzo dobrze rośnie i owocuje prawie na każdej ziemi, nawet na suchych, piaszczystych gruntach, wśród niewielu gruszek udaje się ona znakomicie. Na mróz wytrzymała, w czasie większych suszy wymaga obfitego zalewania i zasilania nawozami. Rodzi wcześnie, bardzo obficie i corocznie, o ile drzewo jest odpowiednio nawożone.

De Tongres. Owoce duże, podługowate, ciemno-zielone z czerwonym rumieńcem, ordzawione w czasie dojrzewania żółte. Mięsiwo półmasłowate bardzo soczyste, kwaskowato-słodkie, aromatyczne. Dojrzewanie rozpoczyna się w połowie października i trwa do połowy listopada. Przewozy najdalsze znakomicie znosi. Drzewo rośnie dosyć bujnie, sztywno, owoce osadzone na gałęziach i pędach grubszych trzymają się na drzewie bardzo mocno. Na mrozy dosyć wytrzymałe, lubi położenie więcej wilgotniejsze, bo na suchszych ziemiach owoce wyrastają niewielkie i czasami od środka zaczynają się lęgnąć. Lęgnięcie owoców spotykać się daje częściej w okolicach południowych. Rodzi wcześnie i obficie.