Odmiany zimowe gruszek

Komisówka. Owoce średnie zielone z czerwonym rumieńcem, w czasie dojrzewania żółtawe. Mięsiwo delikatne, masłowate, rozpływające się, soczyste, kwaskowato-słodkie, bardzo smaczne. Dojrzewanie rozpoczyna się w końcu listopada i trwać może w starannym przechowaniu do lutego. Owoce znakomite tej gruszki zimowej bardzo są cenione i zawsze na targach poszukiwane, dają się przesyłać w najdalsze okolice. Drzewo silnie i bardzo gęsto rośnie, przez to koniecznie w młodości należy korony prowadzić rzadko.

Owocowanie rozpoczyna dosyć późno, z tego powodu powinna być uszlachetniana na pigwie lub na głogu, na których to podkładkach słabo rośnie, lecz prędko rozpoczyna rodzić. Przeszczepianie na słabiej rosnących odmianach grusz również wpływa na lepsze owocowanie. Przesadzanie koron od samej młodości, aby między rozgałęzienia dopuścić więcej światła i powietrza pomaga w znacznym stopniu do obfitszego osadzania pączków kwiatowych. Obrączkowanie i naginanie gałęzi poziomo, wreszcie przycięcie ich w połowie lipca, zmusza drzewo do większej płodności. Grzybki pasożytnicze w chłodniejsze lata lubią napadać.

Komisówka paskowana wolniej rośnie i zazwyczaj rozpoczyna w zwykłych warunkach owocowanie wcześniej od komisówki zielonej.

Przysmaczek. Owoce duże, podługowate, zielone, podczas dojrzewania żółte, niekiedy trochę przy kielichu ordzawione. Mięsiwo półmasłowate, soczyste, słodko- kwaskowate, bardzo smaczne. Dojrzewa w grudniu i trwa do lutego. Z powodu bardzo ładnego kształtu, pięknego zabarwienia i dosyć znacznej wielkości, owoce tej jeszcze niedostatecznie rozpowszechnionej gruszki w zimie bardzo są cenione i poszukiwane. Drzewo rośnie stożkowato, dosyć silnie i zdrowo, wymaga ziemi dobrej, gliniastej, żyznej, lecz na piaszczystych także dobrze udaje się. Na mrozy dostatecznie wytrzymałe, od grzybków pasożytniczych nie cierpi wcale. Owocuje wcześnie, rodzi jednak nie bardzo obficie lecz corocznie

Idaho. Odmiana amerykańska u nas już wypróbowana. Owoce średnie, spłaszczone, zielone, podczas dojrzewania stają się zielonawo-żółtawe. Mięsiwo żółtawe, rozpływające się, nadzwyczaj soczyste, orzeźwiające, słodko-kwaskowate z bergamotowym przysmakiem, aromatyczne. Dojrzewanie rozpoczyna się w grudniu i trwa w zimnej piwnicy do lutego. Drzewo rośnie dosyć bujnie, lecz nie wyrasta w zbyt wielkie egzemplarze nawet w swej ojczyźnie. W naszych ogrodach mamy dopiero kilkunastoletnie okazy, które rosną zwięźle, tworzą korony dosyć rzadkie o gałęziach i pędach bardzo grubych. Na mrozy wytrzymałe, od grzybków wcale nie cierpi. Rodzi obficie w gronach po kilka owoców razem i dosyć wcześnie.

Duschesse Elsa. Owoce wielkie, pomarańczowo-żółte z czerwonym rumieńcem, mocno ordzawione. Mięsiwo delikatne, soczyste, słodkie, bardzo smaczne. Dojrzewa we wrześniu i październiku. Drzewo silnie rośnie, na mrozy jest dosyć wytrzymałe, udaje się prawie na każdej ziemi.

Mad. Louise Goethe. Owoce duże, bergamotowego kształtu, ciemno-zielone ordzawione, w czasie dojrzewania żółte. Mięsiwo zielonawo-żółtawe, masłowate, soczyste, słodko-kwaskowate, aromatyczne. Drzewo rośnie dosyć bujnie, rodzi wcześnie i dosyć obficie.

Keffer. Odmiana ta pochodzi z Ameryki, owoce wielkie pomarańczowo-żółte, z ciemno-czerwonym rumieńcem. Mięsiwo ścisłe kaszkowate, nie bardzo smaczne do jedzenia na surowo, lecz za to znakomite na wszelkie przeroby, a głównie do marynowania i na suszenie. Dojrzewa w listopadzie i trwa do lutego. Przewozy znosi najdalsze, bo owoce są dosyć twarde. Do suszenia jest wyborna, bo łatwo się suszy i produktu wydaje bardzo dużo. Susz gotowy jest „mięsisty“, duży, równy i co najważniejsza ciężki.

Notaire Lepili. Owoce średnie, podłużne, blado-żółte, gęsto punktowane. Mięsiwo żółtawe, masłowate, bardzo smaczne. Dojrzewa w styczniu i trwa do lata. Drzewo rośnie silnie i zdrowo, owocuje wcześnie i dosyć obficie.

Tardive de Ninove. Owoce duże wydłużone, ciemnożółte z delikatnym rumieńcem. Mięsiwo półmasłowate, soczyste, orzeźwiające. Dojrzewanie wypada w lutym i marcu. Drzewo rośnie zdrowo, silnie i zwarto. Rodzi w młodości miernie.