Aport, Titówka i Glogierówka

Aport. Powszechnie znane wielkie jabłko, okrągłe i stożkowate. Zabarwienie zielonawo-żółte, z prześlicznym jaskrawym karminowo purpurowym rumieńcem.

Mięsiwo białe, miękkie, delikatne, soczyste, winkowato-słodkie. Dojrzewanie owoców w dobrej piwnicy trwa przez październik do końca grudnia. Wartość targowa bardzo znaczna, duże, pięknie zabarwione, dekoracyjne owoce na targach bardzo chętnie nabywane są na sztuki. Dorodne owoce aporta zawsze chętnie są nabywane i cenione do dekorowania stołów biesiadnych i wystaw sklepowych. Przewozy nie łatwo znosi, w drodze często odgniata się, bo jest miękkie, lecz plamy na ciemnym kolorze nie są bardzo znaczne. Drzewo dosyć duże o gałęziach cienkich obwisłych. Na mrozy zupełnie wytrzymałe. Wymaga gruntu gliniastego, wilgotnego, zasilanego dobrze nawozami. Wadą tego jabłka jest, że wielkie owoce zazwyczaj zawieszone są na długich cienkich gałązkach, przez to łatwo strącane są przez wiatry. Nie koniec na tym, owoce wiszą na drzewie odwrotnie, przez to w dosyć znacznym i ciasnym zagłębieniu ogonkowym – za dużo zwykle zbiera się tam wody z deszczu lub z rosy. Woda pod jesień zazwyczaj nie prędko wysycha i owoc tym sposobem łatwo gnije. Z tego powodu piękne aporty bardzo rzadko u nas się zdarzają jedynie tylko w lata suche. Trudno tutaj jest pogodzić jedno z drugim, bo drzewo wymaga ziemi wilgotej, a owoc ciepła i suszy. Cierpi od grzybków pasożytniczych.

Na drzewa krzaczaste aport jest bardzo zalecany, opada z nich trudniej niż z drzew wysokopiennych.

Titówka. Owoce wielkie baryłkowate z nieznacznymi kantami, żółte z ciemno-czerwonym zabarwieniem, dość gęsto purpurowo smużkowate. Z wyglądu przypomina nieco aporta, jakkolwiek kształtem, smakiem owocu oraz budową drzewa bardzo różni się od niego. Mięsiwo jędrne, kruche, soczyste, słodko-kwaskowate, dosyć smaczne. Dojrzewanie rozpoczyna się u nas przy końcu września i trwa nieraz do listopada. Przewozy nawet dosyć odległe wytrzymuje jak najlepiej.

Drzewo na grunt całkiem niewybredne, udaje się nawet dobrze na ziemiach suchszych, piaszczystych. Rośnie bardzo silnie, koronę tworzy zwykle stożkowatą o rozgałęzieniu silnym i mocnym, dosyć rzadkim. Owoce osadzone są prawie zawsze bezpośrednio na grubszych gałęziach. W młodości należy tę odmianę krótko przycinać i rozmieszczać gałęzie na pniu rzadko oraz zawsze usuwać najwyższy pęd w koronie, znajdujący się obok przewodnika głównego. Pędy rosnące zazwyczaj bardzo silnie przy samym przewodniku, tworzą w przyszłości zbyt silne konary, które swoim ciężarem łatwo oddzierają się od pnia. Rodzi wcześnie i obficie, z tego powodu jest o wiele lepszą niż aporty. Aby otrzymywać dorodne owoce corocznie wymaga dobrego nawożenia. Na suszę i mrozy zupełnie wytrzymałe. Od grzybków wcale nie cierpi.

Ze względu, że w młodości titówka bardzo silnie grubo i prosto rośnie na mrozy i susze jest zupełnie wytrzymała, udaje się znakomicie na każdej ziemi, nawet suchej piaszczystej, chorobie raka wyjątkowo nie podlega. Może wybornie być użyta na podkładkę do podwójnego szczepienia na silniejszy pień dla odmian słabo rosnących, jak na przykład glogierówka, reneta ananasowa itp.

Glogierówka. Owoce średnie lub małe owalne, gładkie, bardzo kształtne lśniące jakby polakierowane, białe z prześlicznym jaskrawo czerwonym rumieńcem. Mięsiwo białe, miękkie, deserowe, rozpływające się, słodkie, soczyste, bardzo smaczne. Jedno z najlepszych i najcenniejszych jabłek polskich. Dojrzewanie rozpoczyna się od listopada i trwa do stycznia, a z chłodnych wilgotniejszych ziemi w zimnych piwnicach przechowywane przetrzymuje się czasem do marca. Wartość targowa bardzo wielka, na każdym targu za ładnie przebranymi glogierówkami kupcy bardzo się ubiegają. Gdziekolwiek glogierówka mogłaby się udać dobrze, to należy bez żadnego wahania ten prawdziwy klejnot drogocenny polskiej pomologii rozpowszechniać. Owoce najdalsze przewozy dobrze znoszą, nie odgniatają się, ponieważ owoc przed dojrzeniem zupełnym jest jeszcze dostatecznie twardy, a w czasie zupełnej dojrzałości ścisły.

Drzewo rośnie słabo, gałęzie miewa zazwyczaj cienkie i drobne, silnie siwym kutnerem pokryte, zwieszone prawie do samej ziemi. W młodości powinno być przycinane krótko nad oczkami zwróconymi do wewnątrz korony, aby otrzymać gałęzie grubsze i bardziej wzniesione ku górze. Wymaga gruntu gliniastego, żyznego, ciepłego, utrzymującego dostateczną wilgoć przez całe lato. Rodzi od wczesnej młodości obficie i corocznie, o ile drzewo jest dostatecznie w czasie owocowania zasilane nawozami ciekłymi. Wyjątkowo dobrze i obficie rodzi piękne owoce tam, gdzie między drzewami uprawiane są rośliny warzywne lub rolne na silnych nawozach. Na mrozy zupełnie wytrzymałe nawet w okolicach dosyć daleko na północ wysuniętych.

Sadzona na ziemiach wilgotnych torfiastych na wysokich kopcach znakomicie udaje się i rodzi prześliczne duże owoce. Cierpi od grzybków pasożytniczych, przez to trzeba zasilać je w czasie owocowania krowieńcem, mączką rogową, kainitem z tomasówką i starannie opryskiwać cieczą bordoską.

Glogierówka jako drzewo wysokopienne wymaga koniecznie dla otrzymania silnego pnia szczepienia podwójnego na ten cel najlepszą jest titówka lub Belle de Boskoop.

Wyśmienita odmiana ta jako drzewo słabo rosnące nadaje się bardzo dobrze do sadzenia w sadach wysokopiennych, a głównie krzaczastych do wypełniania wolnych miejsc między drzewami rzadko rozsadzonymi lub do sadzenia na przemian z krzakami. Może zupełnie wygodnie przez 15 – 20 lat pomieścić się na przestrzeni tylko jednego pręta kwadratowego.